Bazen bir insan hakkında saatlerce konuşulan röportajlardan, ödül törenlerinden ya da sahnelerden daha fazlasını tek bir davranış anlatır. Geçtiğimiz günlerde sanatçı Çelik’in Samsun sokaklarında geri dönüşüm malzemeleri toplayarak hayatını kazanan Serpil Hanım ile geçirdiği gün de işte böyle bir olaydı. İlk bakışta sıradan bir sosyal sorumluluk çalışması gibi görülebilir. Oysa biraz durup düşündüğümüzde bunun aslında çok daha derin bir anlam taşıdığını fark ediyoruz.
Çünkü bugün yaşadığımız çağın en büyük problemlerinden biri ekonomik krizler, siyasi tartışmalar ya da teknolojik değişimler değildir. Asıl problem insanın insandan uzaklaşmasıdır. Hepimiz bir şeylerin peşinde koşarken, hayatın yükünü sessizce omuzlayan insanları görmez hale geldik. Çöp konteynerinin başında kağıt ayıklayan kadını, sabah ezanıyla işe giden işçiyi, gün boyu güneşin altında çalışan çiftçiyi, yangının ortasına giren orman işçisini çoğu zaman fark etmiyoruz. Oysa toplum dediğimiz yapı tam da bu görünmeyen insanların emeğiyle ayakta duruyor.
İşte Çelik’in yaptığı paylaşımın insanlara dokunmasının sebebi de buydu. Çünkü o paylaşımda gösteriş yoktu. Yukarıdan bakış yoktu. İnsan vardı. Bir emekçinin hayatına birkaç saatliğine misafir olmak, onun çektiği yükü anlamaya çalışmak ve sonunda “Ben yoruldum ama o yorulmaya devam etti” diyebilmek, aslında vicdanın hâlâ ölmediğini gösteren önemli bir işaretti.
Fakat burada asıl konuşmamız gereken şey yalnızca bir sanatçının yaptığı güzel bir davranış değildir. Asıl mesele, toplumun önünde bulunan insanların nasıl bir örnek olması gerektiğidir.
Eskiden büyüklerimiz “Bir insanın edebi, onun en büyük süsüdür” derlerdi. Çünkü ahlak sadece hırsızlık yapmamak, yalan söylememek ya da kanunlara uymak değildir. Ahlak; insanın kendisini kimsenin görmediği yerde nasıl taşıdığıdır. Ahlak; konuşurken kullandığı dilde, otururken gösterdiği saygıda, karşısındaki insana verdiği değerde kendisini belli eder.
Yıllar önce Beyaz Show programına telefonla bağlanan bir vatandaşın sözlerini hiç unutmam. Programın konukları arasında Çelik de vardı. Vatandaş, “Saatlerdir sizi izliyorum. Orada oturuyorsunuz ama ayak ayak üstüne atmaktan bile imtina ediyorsunuz. Biz bu edebe hasret kaldık” demişti. Belki birçok kişi için önemsiz gibi görünen bu söz aslında çok büyük bir gerçeği anlatıyordu.
Çünkü insan bazen karakterini büyük cümlelerle değil, küçük davranışlarla gösterir.
Bugün ekranlara baktığımızda bunun tam tersini görüyoruz. Sanatçı kimliği taşıyan bazı isimler koltuklara yayılıyor, karşısındaki insanı küçümsüyor, ağzından çıkan her kelimeyi milyonlarca insanın duyduğunu unutuyor. Kimi zaman kullandıkları dil, kimi zaman sergiledikleri tavırlar, kimi zaman da özel hayatlarını teşhir etme biçimleri genç kuşaklara yanlış örnekler oluşturuyor.
Oysa sanatçı olmak yalnızca güzel şarkı söylemek değildir. Güzel ses Allah vergisidir. Fakat karakter insanın kendi emeğidir.
Bugün bir sanatçıyı milyonlarca kişi takip ediyor olabilir. Bir oyuncunun sosyal medya hesabında milyonlarca insan bulunabilir. Bir sporcunun her hareketi haber olabilir. İşte tam da bu yüzden onların sorumluluğu sıradan insanlardan daha fazladır. Çünkü artık sadece kendilerini temsil etmiyorlar. Farkında olsalar da olmasalar da bir nesli etkiliyorlar.
Çocuklarımız onları izliyor.
Gençler onları örnek alıyor.
Toplum onların davranışlarından etkileniyor.
Bu nedenle ekran önünde bulunan insanların her hareketi bir mesaj taşır.
Nasıl oturduğu…
Nasıl konuştuğu…
Kendisine yapılan eleştiriye nasıl cevap verdiği…
Yaşlı bir insana nasıl davrandığı…
Emekçiye nasıl baktığı…
Hepsi bir mesajdır.
Ahlak işte tam burada ortaya çıkar.
Çünkü ahlak, insanın başkalarına verdiği ders değil; kendi hayatıyla verdiği örnektir.
Bugün ne yazık ki ahlaksızlığın cesaret olarak pazarlandığı bir dönemin içerisindeyiz. Saygısızlık “özgüven”, kabalık “dürüstlük”, teşhircilik “özgürlük”, bencillik ise “kişisel başarı” gibi sunulabiliyor. Oysa toplumları güçlü yapan şey bunlar değildir.
Bir toplumu güçlü yapan şey; birbirine saygı duyan insanlar yetiştirmektir.
Bir toplumu güçlü yapan şey; büyüklerine hürmet eden, küçüğüne merhamet gösteren insanlar yetiştirmektir.
Bir toplumu güçlü yapan şey; paranın değil karakterin değer gördüğü bir anlayışı koruyabilmektir.
Bu yüzden Samsun sokaklarında yaşanan o küçük hikâye aslında çok büyük bir şeyi hatırlatıyor bize.
İnsan olmak başka şeydir.
İnsan kalabilmek başka şeydir.
Bugün makam sahibi olmak kolaydır.
Ünlü olmak mümkündür.
Zengin olmak da mümkündür.
Fakat bütün bunların içerisinde tevazusunu koruyabilmek, insanlara yukarıdan bakmamak, emekçiyi görebilmek ve karakterini şöhretin önüne koyabilmek herkesin başarabileceği bir şey değildir.
Belki de bu yüzden insanlar hâlâ bazı sanatçıları sadece şarkılarıyla değil, duruşlarıyla da hatırlıyor.
Çünkü yıllar geçtikten sonra geriye kalan şey ne albüm satışlarıdır ne ödüllerdir ne de alkışlardır.
Geriye kalan şey, insanların sizin için kurduğu tek bir cümledir:
“İyi sanatçıydı” demeleri güzel bir hatıradır.
Ama “İyi insandı” diyebilmeleri, işte asıl mirastır.
Yorumlar
0Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.